در بررسی حقوق و مسئولیت‌های خانوادگی، همان‌گونه که نباید از حقوق زنان و محدودیت‌هایی که در طول تاریخ بر آنان تحمیل شده است غافل ماند، ضروری است حقوق و دشواری‌های مردانی را نیز که مسئولیت سرپرستی و تأمین خانواده را بر عهده دارند، منصفانه بررسی کنیم. در بسیاری از جوامع، از مرد انتظار می‌رود که تأمین‌کننده معاش، پناهگاه امنیت، تکیه‌گاه عاطفی و مسئول حل مشکلات خانواده باشد؛ انتظاری که گاه بدون توجه به توان اقتصادی، فشارهای روانی و محدودیت‌های واقعی زندگی بر دوش او گذاشته می‌شود. مرد نیز انسانی است با نیازهای عاطفی، حق برخورداری از احترام، امنیت روانی، استراحت، مشارکت در تصمیم‌گیری‌های خانوادگی و امکان بیان رنج‌ها و ناتوانی‌های خود، بی‌آنکه به سبب ابراز احساسات یا ناتوانی موقت در انجام وظایفش، از سوی جامعه تحقیر شود. البته سرپرستی خانواده نباید به معنای برخورداری از اختیار مطلق یا حق تحمیل خواسته‌ها بر دیگر اعضای خانواده تلقی شود؛ همان‌گونه که مسئولیت‌های مرد نباید دستاویزی برای نادیده گرفتن حقوق او باشد. خانواده سالم بر پایه رابطه‌ای یک‌سویه از فرمان‌برداری و اطاعت شکل نمی‌گیرد، بلکه به احترام متقابل، تقسیم عادلانه مسئولیت‌ها، همدلی و مشارکت در تصمیم‌گیری‌ها نیاز دارد. ازاین‌رو، دفاع از حقوق مردان نه در تقابل با حقوق زنان، بلکه در امتداد همان اصل بنیادین عدالت و کرامت انسانی معنا پیدا می‌کند؛ اصلی که بر اساس آن، هیچ‌یک از اعضای خانواده نباید قربانی انتظارات ناعادلانه، کلیشه‌های جنسیتی یا فشارهای تحمیل‌شده از سوی عرف و جامعه شود.
بر این نکته تأکید می شود که عدالت جنسیتی زمانی معنا پیدا می‌کند که حقوق و کرامت هر دو جنس به رسمیت شناخته شود، بی‌آنکه رنج‌های یکی برای اثبات رنج‌های دیگری نادیده گرفته شود .
به باور من، برای پرداختن هم‌زمان به حقوق زنان و مردان، گامی ارزشمند در جهت نگاه منصفانه به مسائل خانواده و جامعه است. عدالت، زمانی استوارتر می‌شود که نه رنجی نادیده گرفته شود و نه حقی به بهای نادیده گرفتن حق دیگری مطالبه گردد .
دیدگاه‌ها (۰)